ქვევრი, რომელიც 8000-წლიან უწყვეტ ტრადიციას წარმოადგენს
McGovern et al., პენსილვანიის უნივერსიტეტის მუზეუმი, 2017, მკვეთრად განსხვავდება მუხის კასრებისა თუ თანამედროვე ფოლადის ავზებისგან და პირდაპირ კავშირს ამყარებს უძველეს მევენახეობასთან
National Geographic, 2017.
თავად ჭურჭელი ინჟინერიის, ქიმიისა და ხელოვნების სასწაულია. ვარდისუბნის მსგავს სოფლებში მინერალებით მდიდარი თიხისგან დამზადებული და 1000°C-ზე გამომწვარი ქვევრები 20-დან 10 000 ლიტრამდე მერყეობს. მისი კვერცხისებური ფორმა მხოლოდ ესთეტიკა არ არის; ის ხელს უწყობს ლექის ბუნებრივ დალექვას და ქმნის კონვექციურ დინებებს, რაც დუღილის დროს ტკბილს ნაზად ურევს
ღვინის ეროვნული სააგენტო. შიგნიდან ფუტკრის ცვილის ფენა უზრუნველყოფს მიკრო-ოქსიგენაციას, რაც ღვინოს ჟანგვის გარეშე არბილებს. მიწაში ჩაფლული ქვევრი ინარჩუნებს მუდმივ 13–15°C ტემპერატურას, რაც მადუღარ ღვინოს თერმული შოკისგან იცავს
Wines of Georgia: 8000 მოსავალი.
ისტორიულად, ქვევრებმა გაუძლეს იმპერიების შემოსევებს — რომაელებიდან დაწყებული, საბჭოთა კავშირით დამთავრებული. მიუხედავად იმისა, რომ საბჭოთა მასობრივი წარმოება ამ ტრადიციას ემუქრებოდა, საოჯახო მარნებმა ის ჩუმად შემოინახეს. ამ გამძლეობის გვირგვინი გახდა
UNESCO-ს 2013 წლის ჩანაწერი-ს მიერ ქვევრის ღვინის დაყენების ქართული ტრადიციული მეთოდის აღიარება. დღეს, გაზაფხულზე ქვევრის გახსნა აღორძინების რიტუალია, რომელსაც „მრავალჟამიერი“ ახლავს თან. ჭაჭის, როგორც „დედის“ კონცეფცია, გამოხატავს ღვინისადმი ისეთივე მზრუნველობას, როგორიც შვილის აღზრდას სჭირდება.
